De tocht naar Parijs

De tocht naar Parijs

Pakket bezorging Parijs - vanuit bezorger Ocko Geserick

Je kan spreken van een ludieke actie, een mooi avontuur of een kudo waardige tocht. Maar met het zelfde gemak kan je spreken van gekkenwerk, de hel van of een Grutto in zwaar weer.

Een bestelling uit Parijs; wat tof! Oh de tiende...die moet op de fiets. De route gemaakt en de afstand van 550 kilometer kwam eruit met o.a. de muur van Geraardsbergen. Door de nieuw getroffen maatregelen in België en ook een beetje zelf medelijden werd het aantal kilometers teruggebracht naar 515.

De reden waarom een levering in Parijs een aanlokkelijk idee leek is omdat mijn oom hier woont en ik daar tot rust zou kunnen komen. De oorzaak dat ik naar Parijs moest fietsen zou hier trouwens ook zomaar vandaan kunnen komen. In de familie was het duidelijk dat de tiende bestelling op de fiets bezorgd zou worden en het ging al snel ter ronde dat de negende binnen was gekomen. Misschien een misplaatste beschuldiging maar het vermoeden is groot dat hij aan wat touwtjes heeft getrokken.

De route was bepaald, via Utrecht, Den Bosch, Oirschot, en ga zo maar door want ik ben de tel al weer kwijt. De datum was overlegd en gezet op maandag 3 augustus. In de week erop trof ik zelf alle maatregelen; nieuwe banden, extra tassen en bidonhouder, nieuwe Wahoo Roam en een koplamp met een XL accu. Ik was er klaar voor!

Om 00:00 uur, de nacht van zondag op maandag, was de grand depart. Na een korte 500 meter gekeerd om de vergeten fietsbel nog op te pikken. Een ergernisje wat blijkt een terugkerend patroon te worden voor (letterlijk) de hele dag.

Een start in het donker is voor mij nieuw, avontuurlijk en enigszins onwennig. Met een goede verlichting werd het gelukkig wel goed te doen. Na twee uur fietsen merkte ik dat mijn bagagetas begon in te zakken, de geplaatste slippers nog net niet verloren waren en wat blikjes drinken erbij hingen. Een korte stop en ik kon alles enigszins terug in geheel krijgen. Niet al te gerust op mijn improvisatie in het donker gedroeg ik mij als een controlefreak en om de zoveel tijd checkte ik of alles er nog aan zat.

Met zo’n vier uur op de klok en nog volle bak donkernis begon mijn koplamp hevig te schudden. Het bleek los getrild te zijn en enkel aan een stroomkabeltje te hangen. Dit licht had ik nog hard nodig wat er toe resulteerde dat ik twee uur lang met een koplamp in mijn hand verder moest. Bij de eerste zonnestralen wist ik niet hoe snel ik de lamp kon opbergen. Eindelijk weer met twee handen paraat.

In het donker bereikte ik nog de Belgische grens wat triomfantelijk aanvoelde. Het ging met de geleden tegenslagen best voorspoedig.

Tijdens de tocht in het Belgische landschap begon het pas echt goed licht te worden. Dit zorgde voor een iets wat hogere snelheid en meer genieten van de omgeving.

Al snel begon het heuvelachtig te worden. Met een zwaar bepakte fiets en een zwengelende tas van achter was dit geen pretje. Een steady snelheid werd een stuk lastiger. Naar beneden een stuk onstabieler en dus daarbij ook de snelheid reduceren.

In het begin was de weg nog gevarieerd en met wat bochtenwerk ook erg afwisselend. Vanaf het binnenkomen bij Wallonië begon dit te veranderen. Lange, kaarsrechte wegen met een op- en afgaand profiel stonden klaar om bedwongen te worden. Met een lichte tegenwind was dit een ware marteling. Geen zicht op het einde en auto’s die voorbij razen; dit zorgde voor weinig echt fietsplezier. Toch was het landschap wel om over naar huis te schrijven, zo bij deze.

Een nieuw triomfantelijk moment was de aankomst in Waterloo. Geen idee waarom, maar mogelijk door de historische lading die deze plek bij zich draagt. Om het te vieren vulde ik mijn bidons bij en at twee eclairs. Die bidons blijf trouwens een verbeterpunt. Met vijf bidons heb je snel gerekend toch een bidon per 100 kilometer naar binnengewerkt. Uiteraard nog wel twee blikjes drinken erbij genomen.

Vanaf Waterloo veranderde de wegen, maar niet per se ten gunste van de gemoedstoestand. Lange rechte wegen met een constante verandering in hoogteprofiel liet de moed steeds iets verder zakken.

De Franse grens werd bereikt zonder echte duidelijke overgang met bijvoorbeeld een leuk bordje. De nummerplaten gaven de grensovergang prijs, gelukkig was ik nog scherp. De wegen in Wallonië gingen namelijk ook zonder enige verandering over in Frankrijk.

De benen werden zwaarder en het moraal zakte per kilometer. Ik realiseerde mij dat het geen uitstekende dag was en het een echte uitdaging ging worden.

Op ongeveer 150 kilometer van Parijs zweefde er een kleine maar pik zwarte wolk recht boven mij hoofd. Een stortbui voltrok en de regen kletterde op mij neer. Al snel werd het weer droog en begon de zon weer te schijnen. In Noyon op nog een 100 kilometer van Parijs werd de lucht zwart zonder een vooruitzicht op een enigszins betere toekomst. In de plaats zelf begon de regen los te barsten. Snel zocht ik een toevlucht onder een bushokje. De temperatuur daalde en ik begon extra kleding aan te trekken. Een bericht uit Parijs gaf aan dat daar de zon scheen dat gaf de burger wel weer moed.

Warm aangekleed begon ik weer te fietsen. Als een verdorde bloem leefde ik eigenlijk weer helemaal op. Ik had waarschijnlijk erg veel behoefte aan vocht. Na enkele kilometers kwam ik erachter dat de navigatie niet meer bewoog. De Wahoo was vastgelopen en weigerde mij de weg te wijzen. Opnieuw zocht ik beschutting nu onder een verlaten benzinepomp. De rit afgebroken, opnieuw opgestart en de route opnieuw ingeladen. Gelukkig hij deed het weer. Maar shit! Nu is de rit niet meer compleet...

De laatste 90 kilometer vielen zwaar. Mentaal geknakt en fysiek gebroken. Waar was ik aan begonnen! Dichterbij Parijs realiseerde ik mij op dezelfde weg te rijden als dat ik 13 jaar geleden met mij vader deed. Wetende dat wij toentertijd de trein moesten nemen voor de laatste 20 kilometer omdat er geen weg te vinden was buiten de snelweg om, maakte mij er niet geruster op.

Semi-vertrouwende op de route volgde ik de orders trouw op. Wegen waar auto’s geen 70 meer mochten maar 90 tot 100 voelde niet lekker aan, maar waren toegestaan voor de fiets. Langs het vliegveld van Parijs wist ik dat het niet ver meer kon zijn. Ook al voelde alles als een eeuwigheid.

Van de drukke semi-snelwegen af belandde ik in de voorsteden van Parijs. Gelukkig geen gekkigheid maar wel een hoop stoplichten. Ook hier leek geen eind aan te komen. Eenmaal in de stad zelf aangekomen informeerde ik de Grutto klant. En die stond klaar om de bestelde producten in ontvangst te nemen. Dit was geregeld bij mijn eindpunt zodat ik niet verder hoefde te reizen.

In de zestien jaar dat ik fiets was dit misschien wel het zwaarste wat ik ooit heb gedaan; zowel fysiek als mentaal. Het was meer dan een uitdaging het was een Grutto waardige tocht!